Zuid-Afrikanen en hun Natuur (Cultuur?) (en waarom we een beetje op moeten letten)
Zuid-Afrikanen zijn trots op hun natuur, in het bijzonder op the Big Five. De neushoorn (renoster), olifant (olifant), leeuw (leeu), buffel (buffel) en luipaard (luiperd) staan zelfs op de bankbiljetten en zelfs de rugbyclubs hebben dierennamen. Om er maar een paar te noemen: Blou Bulle (Pretoria), The Sharks (Durban), The Lions (Johannesburg), The Cheetahs (Bloemfontein) en natuurlijk het nationale rugbyteam The Springboks.
Op vele plaatsen is een natuurreservaat te vinden. Deze zijn van uiteenlopende aard. De bekendste is en blijft het Kruger National Park. Het bijna negentienduizend vierkante meter grote, door de UNESCO aangewezen natuurgebied in het Noordoosten van het land. Het park is oorspronkelijk gecreëerd onder president Paul Kruger in 1898 als een “Government Wildlife Park”, een park waar gecontroleerd op wild gejaagd kon worden en waar bijna uitgestorven dieren beschermd werden.
De woorden creëeren, controleren en beschermen laten bij een beetje antropoloog die geinteresseerd is in cultuur en natuur een belletje rinkelen. Natuur? Waar is de natuur? Natuur is volgens de Dikke van Dale dat wat de mens om zich heen ziet als niet door hem gewijzigd: wandelen in de vrije natuur. Bij deze definitie is de interpretatie van de mens belangrijk: dat wat de mens om zich heen ZIET als niet gewijzigd. Dit zou betekenen dat natuur voor iedereen iets anders is. Maar wat als je zeker weet dat de vrije natuur waar je doorheen wandelt eigenlijk cultuur is? Of in ieder geval geen natuur?
Ik ga over een maand met mijn opa, zusje, moeder en twee Zuid-Afrikaanse afgevaardigden naar het Kurgerpark. Het park is voor mij geen natuur, omdat ik vind dat er teveel rangers rondlopen en er teveel geregeld wordt om de natuur ‘zijn gang te laten gaan’. Neem alleen al de fokprogramma’s en de daarbij behorende transporten. Ik kan echter minimaal twee mensen uit voorgenoemde groep noemen die het Krugerpark absolute natuur vinden. Is er in deze kwestie iemand die gelijk heeft? Of hangt het als zovaak af van je eigen beargumentatie en wellicht belangrijker: je eigen gevoel?
Maar het kan nog veel erger. Er zijn reservaten die ik Knuffelreservaten wens te noemen. Tegen betaling kan een groep Toeristen of een groep Natives (want beide groepen houden van de Zuid-Afrikaanse natuur) heerlijk knuffelen met een welpje, waarna ze giraffes kunnen gaan voeren en aaien en allerlei ‘wild’ van vlakbij zien omdat dat zo geregeld is door het plaatsen van hekken. Een enkele leeuw, giraffe of ander wild schijnt het heerlijk te vinden en zien mensen als hun vriendjes en als voedsel-bezorgers. Andere zijn iets minder enthousiast. Maar ach, ze hebben geen honger en hebben een heerlijk leven. Maar wat als ze uitgeknuffeld en lekker gedomesticeerd zijn?
Dan gaan ze of naar een ander natuurpark, of ze gaan naar een park waar de rijken een leeuw of ander ‘gedomesticeerd wild’ komen schieten. Mooi voor aan de muur of voor op je vloer onder de salontafel. Het jagen wordt op deze manier een stuk makkelijker, doordat de dieren gewend zijn aan mensen en dus niet zo de neiging hebben om weg te rennen. Bovendien zitten ze vaak in kooien, wat de naam ‘Canned Hunting’ opgeleverd heeft. Zo kunnen de rijken ervoor zorgen dat ze het beest niet in de kop raken, want dan staat zo’n stuk geschoten niet-zo-heel-erg-wild-maar-dat-weet-de-rest-niet opeens veel minder mooi.
Er zijn allerhande acties tegen dergelijke praktijken en er wordt ook actief beleid gevoerd om ‘Canned Hunting’ tegen te gaan. Een beetje bewustzijn en bezinning van Zuid-Afrikaanse burgers en toeristen is echter essentieel om dit te kunnen stoppen. Wanneer is iets nog natuur? Bestaat dat nog? Als iets geen natuur is wat zijn daar dan de consequenties van?
Nu wil ik jullie niet depressief of anderszins teleurgesteld in de wereld (of in Zuid-Afrikaanse wildparken) achterlaten. Daarom een anekedote van mijn favoriete persoonlijke ervaring met de Zuid-Afrikaanse CultuurNatuur.
Het was een mooie, zonnige zaterdagmiddag. Ik had om half negen ’s ochtends nog een tentamen gemaakt en nu stond er een uitstapje naar Groenkloof Nature Reserve in Pretoria op het program. In totaal waren we met zes internationale studenten op weg om in het natuurreservaat te gaan om daar te gaan mountainbiken, tussen de niet zo heel erg wilde dieren door! Na de worsteling om daar te komen (we waren he-le-maal offroute voor de goedbedoelende (maar ik bereken wel de dubbele prijs) minibus taxi-chauffeur) kregen we blinkende en robuust uitziende mountainbikes toegewezen. Ik had mezelf ingeschat als Medium Watje, dus ik besloot het rustig aan te doen. Helmpje op en rustig achter een medestudent die er ervaren uitzag aangefietst. Ik werd echter al snel enthousiast en hobbels, heuvels, gaten, losse stenen en smalle paadjes werden mijn beste vrienden. Uitgelaten fietsten we, begonnen grapjes te maken: “Zo zeg, ik zou me helemaal gek schrikken als er nu opeens een giraffe over zou steken.” Hobbel, gat, slinger, smal hier, stenen! “Ja, waar zijn die giraffes eigenlijk? We hebben ervoor betaald!”Ik weet niet of een van ons stiekem over Alladin’s lamp gewreven had, maar ik moest vol in de remmen om niet in innige omhelzing met een giraffe tot stilstand te komen. Ik stond een meter van vier hele lange benen af. De mede-mountainbikers deden ook hun ding en kwamen rap tot stilstand. “Wow, dat is toevallig.” Het bleek een invasie aan giraffes te zijn, ik heb er denk ik acht geteld. Mijn kritische, wellicht zelfs licht-sarcastische en afwijzende houding verdween als sneeuw voor de zon en een gevoel van enthousiasme maakte zich van mij meester. “Zo dan, echt dicht bij dit, dit zou mijn opa moeten zien! Dan gaat ‘ie echt wel gelukkig dood! Wauw! Ze geloven me nooit!” We hebben nog enkele minuten genoten van deze slungelige, gezellige, ik ben gewoon lekker aan het eten, stiekem lelijke beesten (al waren we over mijn laatste punt verdeeld) en zijn toen verder gemountainbiked. Allemaal nog een beetje onder de indruk , hunkerend naar meer. De giraffes zouden het hoogtepunt blijven, al heb ik later enkele mountainbikers kunnen trakteren op een valpartij mijnerzijds. We zijn nu bijna een week verder en hebben het er toch nog elke dag wel even over gehad, of het in ieder geval laten vallen. Weer een mooie ervaring (en een goed verhaal voor op feesten en partijen) rijker!
Moraal van dit verhaal: bezint eer gij begint (maar als ge eraan begint, geniet er dan ook met volle teugen van)!
Reacties
Wauw!!
Hé allerliefste,
WAUW!!
Wat een verhaal. Wat geweldig dat je dit weer mag meemaken!
Maaruh elke dag over de giraf of over de valparty van jou!
Lieffie hou van je!
knuffels en kusjes JH, Jo & Co
Heej Kim, Erg leuk om te
Heej Kim,
Erg leuk om te lezen!!! Super gaaf van zo dichtbij die beesten te zien zeker!!?!!
Hoest verder?? Je vermaakt je wel geloof ik!!
Tot snel!
xxx Sandra
heerlijk ! :-)
hee Kim, we hebben ons hier samen een breuk gelachen, we zien de hele film zo gebeuren, wat een fantastiche ervaring, ik zal het verhaal proberen uit te printen zodat opa zich vast kan voorbereiden ! ( lees alvast kan gaan genieten voorzover hij dat al niet doet, voor wat hopelijk komen gaat !)
veewl plezier, en geniet zo vooral verder!
dikke kus van ons
Leuk
Hey lief nichtje,
Leuk om weer wat van je te lezen hahaha Je hebt het goed naar je zin zo te lezen geniet ervan en Opa is al helemaal zenuwachtig voor over een maand hahaha We zijn een weekendje met opa en oma weg geweest en hij heeft wel tig keer gezegd nog een maand, dus maak je borst maar nat.
Foto's zijn gemaakt en komen zo spoedig mogelijk naar je toe !!!
Kus van ons 4tjes
Heeeeeeeeee die Kim
Ik heb je verhaal met volle bewondering zitten lezen. Wat een ervaring moet het zijn om daar in het mooie Afrika te mogen vertoeven. Ik ben stiekum wel een beetje gezond jaloers hoor zou best mee willen komen met je moeder, Nicky en je Opa als ze de 24ste september een week naar je toe komen.
Ik blijf je blog volgen hoor. Vind het hartstikke leuk om je ervaringen en belevenissen te kunnen lezen.
Ik wens je heel veel plezier daar in het verre Afrika en geniet van de mooie tijd.
Heel veel groetjes uit Zeeland van Ingeborg! XXX
Mooie belevenis...
Hoi Kim,
Vol bewondering hoorde ik de verhalen van je ouders en kreeg ik de link naar je blog.
Dapper acties allemaal en zeker een goed fundament voor een mooi en gelukkig leven later.
Je moeder is ondertussen al lekker aan het voorbereiden voor de trip, want toen ik er deze week was, had ze net de dokter bezocht en was lelijk geprikt. :-) Ze hebben er veel zin in, begrijp ik uit haar enthousiasme.
Dat van het jagen is inderdaad belachelijk en zeker als het om ‘Canned Hunting’ gaat, maar wat als ze het niet gecontroleerd doen. Zouden die maffe rijke hobby jagers dan over gaan in stropen? Ik hoop dat men in staat is dit aan banden te leggen, het blijft toch een dierenleven.
Ook ben ik wel een beetje jaloers op je nu je, ik geloof, 5 wedstrijden op het WK heb mogen meemaken. Van andere begreep ik dat het een geweldig feest was voor, tijdens en na de wedstrijden, dus dat heb je ook mooi in 'the pocket' :-)
Kim ik wens je nog een geweldige tijd en kijk vooral uit naar het 'hoog' bezoek uit NL en de verhalen die daar uit voort komen.
Geniet er van.. xxx
Groetjes,
John
Animals in the park
I share your sentiments on the animals in the park becoming dependent on humans. We have to keep in mind though that if it were not for the parks, you would not have been able to view them in their “natural habitat”. Unfortunately we as humans only think of our own needs. This results in the damaging of nature and we are pushing wild life to the edges of extinction.
Nieuwe reactie inzenden